Jak pszczoły komunikują się w ciemnym ulu?

W ulu jest ciemno, ciasno i głośno od pracy tysięcy owadów. Mimo to rodzina pszczela potrafi działać bardzo sprawnie. Pszczoły przekazują sobie informacje o pożytkach, stanie gniazda, zapachu rodziny i potrzebach całej społeczności. Nie robią tego jednym kanałem. Wykorzystują ruch, zapach, dotyk i wibracje.

Taniec pszczół – informacja o pożytku

Najbardziej znanym przykładem komunikacji jest taniec wywijany. Zwiadowczyni, która znalazła dobre źródło nektaru lub pyłku, wraca do ula i porusza się po plastrze w określony sposób. Kierunek i rytm ruchu pomagają innym robotnicom odnaleźć miejsce poza ulem.

To nie jest bajka ani metafora. To opisane naukowo zachowanie społeczne pszczół miodnych. Taniec nie działa jednak w oderwaniu od innych bodźców. Robotnice odbierają również zapach przyniesionego nektaru, kontaktują się czułkami i reagują na wibracje plastra.

Zapach ula i rozpoznawanie rodziny

Każda rodzina pszczela ma własny zapach. To ważne przy wejściu do ula, gdzie strażniczki kontrolują powracające owady. Dzięki temu mogą odróżnić swoje robotnice od obcych pszczół próbujących wejść do gniazda.

Zapach pomaga też utrzymać spójność całej rodziny. W ulu działa matka pszczela, robotnice w różnym wieku i trutnie. Każda grupa ma swoją rolę, a sygnały chemiczne porządkują wiele zachowań wewnątrz gniazda.

Dlaczego to ważne dla pszczelarza?

Pszczelarz, który obserwuje pszczoły, uczy się czytać ich zachowanie. Ruch przy wylotku, nastrój rodziny, intensywność lotów i sposób reagowania na przegląd mówią bardzo dużo. Nie zastępuje to wiedzy i doświadczenia, ale pomaga prowadzić pasiekę spokojniej.

W Pasiece Opawska Barć patrzymy na rodzinę pszczelą jako na zorganizowaną społeczność. To nie zbiór przypadkowych owadów, lecz dobrze współpracujący organizm społeczny. Właśnie dlatego pszczoły są tak ciekawe, nawet bez przesadnych porównań i ozdobników.

Opublikowane w: O pszczołach

Zostaw komentarz

Najnowszy post